BAŞKA BİR ŞEHİRDE Mİ YAŞIYORUZ?

Diyarbakırspor transferde hız verdi.

15 futbolcu kadroya katıldı.

Hedef belli: Güçlü bir takım kurmak ve Diyarbakırspor'u hak ettiği yere taşımak.

Ama transfer başka, sahiplenmek başka.

Bugün asıl konuşmamız gereken konu da bu.

Diyarbakırspor'a kim sahip çıkacak?

HERKES BİRBİRİNİ BEKLİYOR

Diyarbakırspor “feda yılı” diyor.

Taraftar destek veriyor.

Kulüp ayakta kalmaya çalışıyor.

Peki şehir nerede?

Milyonlarca nüfuslu Diyarbakır'da herkes neden birbirini bekliyor?

Kimse zorlanmıyor.

Kimseye “mecbursun” denilmiyor.

Ama bu kulüp hepimizin.

Gücü olan gücüyle, imkânı olan imkânıyla destek olmalı.

Çünkü bugün susmak da bir tercihtir.

İYİ GÜNDE HERKES VARDI

Diyarbakırspor'un iyi günleri dün gibi hatırlanıyor.

Yönetici olmak isteyenler vardı.

Kulübün etrafında dolaşanlar vardı.

Bugün ise aynı insanlar ortada yok.

İyi günde herkes sahiplenir.

Asıl mesele kötü günde ortaya çıkmaktır.

Bugün Diyarbakırspor tam da böyle bir sınav veriyor.

12 YILDIR AYNI ÇEMBER

Yaklaşık 12 yıldır amatör ve BAL liglerinde mücadele eden bir Diyarbakırspor var.

İnişler.

Çıkışlar.

Maddi sıkıntılar.

Yönetim sorunları.

Bir türlü bitmeyen belirsizlik.

Bu, Diyarbakırspor'un tarihindeki en ağır dönemlerden biri.

Ve biz hâlâ aynı sorunları konuşuyoruz. Ne zaman değişecek?

BÜYÜK ŞEHİR, TESİS YOK!

Sorun yalnızca para değil.

Sorun yalnızca yönetim değil.

Diyarbakır'ın çok daha büyük bir problemi var:

Tesis ve altyapı.

Milyonlarca nüfuslu bir şehirde yeterli futbol altyapısı yok.

Saha yok.

Tesis yok.

Gençleri yetiştirecek sistem yok.

Oysa ikinci, üçüncü profesyonel takımlar neden olmasın?

Daha fazla takım demek daha fazla genç futbolcu demek.

Daha fazla antrenör demek.

Daha fazla yetenek demek.

Şehrin ekonomisine ve spor kültürüne katkı demek.

Ama bunun için önce tesis gerekiyor.

TARAFTAR VAR, SAHİPLENEN NEREDE?

Bugün Diyarbakırspor'un yanında en çok görünen kesim yine taraftar.

Sahipsiz bırakılan kulübe sahip çıkıyorlar.

Ses çıkarıyorlar.

Mücadele ediyorlar.

Peki maddi gücü olanlar?

Neredeler?

Neden sessizler?

Neden sahiplenmiyorlar?

Hedefleri ne?

Bu soruların cevabı artık verilmelidir.

Çünkü Diyarbakırspor'un kaybedecek zamanı kalmadı.

YOKSA DİYARBAKIR'DA DİYARBAKIRLI MI KALMADI?

“Diyarbakırlıyım” demek kolay.

Asıl mesele Diyarbakırspor zor durumdayken Diyarbakırlı olabilmek.

Bugün herkes konuşuyor.

Herkes eski günleri özlüyor.

Ama icraat zamanı gelince sessizlik başlıyor.

Herkes bir başkasını bekliyor.

Oysa artık bekleme zamanı değil.

Elini taşın altına koyma zamanı.

Kim ne yapabiliyorsa yapmalı.

Çünkü Diyarbakırspor bir kişinin değil, bu şehrin takımıdır.

Bir forma.

Bir arma.

Bir tarih.

Bir şehir hafızası.

Ve bir neslin umudu.

Artık karar verme zamanı.

Ya bu kulübe sahip çıkacağız…

Ya da yıllar sonra aynı soruları sormaya devam edeceğiz.

Yoksa gerçekten başka bir şehirde mi yaşıyoruz?